Kościół św. Ducha został wybudowany w XIV wieku pomiędzy ulicami U Furty i ulicą Tobiasza. Początkowo była to gotycka kaplica. W roku 1357 przeniesiono do przylegającego do niej budynku, szpital. W XV wieku do kaplicy została dobudowana nawa kościelna, tym sposobem kaplica stała się prezbiterium nowego kościoła św. Ducha. Budynek szpitalny był połączony z nawą kościoła. Południowa ściana mieściła ostrołukowe okna, natomiast po przeciwnej stronie pięć arkad otwierało wnętrze kościoła bezpośrednio na przyległą od północy salę szpitalną. Dzięki temu chorzy mogli brać udział w nabożeństwach. Zespół szpitalno-kościelny pozostawał pod zarządzaniem Krzyżaków, uznawany był więc także za szpital opieki nad starymi i chorymi braćmi zakonnymi. Jedna z legend mówi o tajnym, podziemnym przejściu łączącym kościół z zamkiem krzyżackim.
Po roku 1382 szpital został przekazany pod zarząd miasta, stając się szpitalem miejskim, ale z prawem do dalszej opieki nad braćmi zakonnymi. Od tego czasu zaczęto przyjmować ludzi chorych i bezdomnych z terenu Głównego Miasta.
W połowie XVII wieku gdy średniowieczny system hospitalizacji zaczął ulegać zmienie, podopieczni szpitala św. Ducha zostali przeniesieni do całkiowicie nowego budynku szpitalnego, zachowanego jako przytułek dla starców do czasów przedwojennych. Budynek po starym szpitalu został rozebrany dzięki czemu kościół św. Ducha stał się budowlą wolnostojącą. Arkady oraz przebite okna w nawie północnej zostały zamurowane.
W roku 1945 kościół uległ zniszczeniu, spalił się dach oraz wystrój wnętrza kościoła. Po II wojnie światowej, budynek po remoncie stracił charakter sakralny. Został połączony z nowo wybudowaną szkołą podstawową. Na parterze znajdują się szatnie natomiast na piętrze sala gimnastyczna. Budynek szpitalny został przeznaczony na cale mieszkalne. W jego środkowej części od strony ulicy Szpitalnej znajduje się późnorenesansowy portal z postaciami starca i staruszki. Według legendy są to Anna i Jakub, pensjonariusze szpitala św. Ducha.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz